Aanpak / Proces

De gesprekken begonnen met eenvoudige vragen: waarom dit bier, voor wie, wat moet het oproepen? Maar al snel werd duidelijk dat de antwoorden sterk leken op die van een merk waarmee de klant samenwerkte. Hij dacht niet als zichzelf, maar als het voorbeeld dat hij bewonderde. Dat patroon maakte zichtbaar wat er niet mocht gebeuren: een kopie worden van iets dat al bestaat.

De culturele frictie lag tussen stoer vakmanschap en moderne, bewuste esthetiek. Een man die een Harley rijdt, maar dan elektrisch. Ruw, maar vooruitdenkend. Die spanning werd de kern van het merk.

We onderzochten meerdere richtingen en maakten drie prototypes. De beslissende keuze viel toen we ontdekten dat de ingrediëntenroute voor het logo (hop, graan, water) altijd op iets zou lijken dat al bestond. Pas toen we een karakter ontwierpen  een stoere, zelfverzekerde dertiger met een hipster-randje  kreeg het merk een gezicht dat echt klopte.

De kleuren vroegen nuance: mannelijk, maar niet grauw. Hipster, maar niet vrolijk. Opvallend, maar niet schreeuwerig. We kozen verzadigde tinten die de stoerheid behouden, maar genoeg licht dragen om meteen gezien te worden. De typografie werd stevig en licht vintage, passend bij het spanningsveld tussen oud vakmanschap en nieuwe energie.

Impact

De nieuwe identiteit gaf de klant eindelijk rust en houvast: een merk dat zijn bier kon dragen, professioneel oogde en meteen werd herkend als iets eigens. Het label werd een gesprekstarter en sloot naadloos aan op de doelgroep die stoer vakmanschap en moderne verfijning waardeert. In het proces voelde co-creatie alsof we aan dezelfde tafel zaten, waardoor elke keuze logisch werd en het merk steeds scherper werd. Hoewel de brouwerij later stopte, blijft het design indruk maken en krijg ik nog steeds reacties van mensen die het merk herinneren.